فرقه هاى نامبرده كه منشعب شده و در برابر اكثريت شيعه قرار گرفته اند ، در اندك زمانى منقرض شدند جز دو فرقه ( زيديه و اسماعيليه ) كه پايدار مانده اند و هم اكنون گروهى از ايشان در مناطق مختلف زمين مانند يمن و هند و لبنان و جاهاى ديگر زندگى مى كنند . از اين روى تنها به ذكر اين دو طايفه با اكثريت شيعه كه دوازده امامى مى باشند اكتفا مىشود . شيعه زيديه ( زيديه ) پيروان زيد شهيد ، فرزند امام سجاد عليه السّلام مى باشند . زيد سال 121 هجرى بر خليفه اموى ، هشام بن عبدالملك قيام كرد و گروهى بيعتش كردند و در جنگى كه در شهر كوفه ميان او كسان خليفه درگرفت كشته شد . وى پيش پيروان خود امام پنجم از امامان اهل بيت شمرده مىشود و پس از وى فرزندش ( يحيى بن زيد ) كه بر خليفه اموى وليد بن يزيد قيام كرده و كشته شد ، به جاى وى نشست و پس از وى محمد بن عبداللّه و ابراهيم بن عبداللّه كه بر خليفه عباسى ، منصور دوانقى شوريده و كشته گرديدند ، براى امامت برگزيده شدند . پس از آن تا زمانى امور زيديه غير منظم بود تا ( ناصر اطروش ) كه از اعقاب برادر زيد بود - در خراسان ظهور كرد و در اثر تعقيب حكومت محل از آنجا فرار كرده به سوى مازندران كه هنوز اهالى آن اسلام نپذيرفته بودند رفت و پس از سيزده سال دعوت ، جمع كثيرى را مسلمان كرده به مذهب زيديه درآورد ، سپس به دستيارى آنان ناحيه طبرستان را مسخر ساخته و به امامت پرداخت و پس از وى